Tarnobrzeg – Miechocin – Św. Marii Magdaleny

KONTAKT:

Gm. Tarnobrzeg, pow. Tarnobrzeg, woj. podkarpackie
39-400 Tarnobrzeg, ul. Mickiewicza 93

tel. (+48) 15 822 76 07
E-mail:
Strona www:

MSZE ŚWIĘTE:

Niedziele i święta: 7:30; 9:00 (Nagnajów); 10:35; 17:00
Święta państwowo zniesione: 10:30; 17:00; 17:00 (Nagnajów)
Dni powszednie: 18:00 lub 17:00 (zimą)

KAPŁANI:

Proboszcz - Ks. kan. dr Mariusz Telega (od 2016 r.)
Wikariusz - Ks. Wiesław Jurek (od 2016 r.)

 

- POKAŻ WIĘCEJ INFORMACJI O PARAFII -

INFORMACJE O PARAFII

Do Parafii należą:
Tarnobrzeg (ulice): Azotowa, Błonie, Budowlanych, Czerwonego Krzyża, Jana Długosza, Graniczna, Kamionkowa, Krzywa, Mickiewicza, Miodowa, Nadwiślańska, Ocicka, Partyzantów, Rolna, Różana, Robotnicza, Stanisława Orła, Por. Sarny, Szewska, Św. Józefa, Wesoła, Wisłostrada, Zielona, Żniwna oraz wieś Siedleszczany

Liczba katolików:
1830

Odpusty:

Św. Marii Magdaleny (22 lipca)
Świętych Apostołów Piotra i Pawła (29 czerwca) – w kościele w Nagnajowie

Kościoły i kaplice na terenie parafii:
Nagnajów-Siedleszczany, kościół filialny (9 km)

Historia:
Początki parafii sięgają czasów piastowskich. Jej erekcja związana jest z okresem panowania księcia Henryka Sandomierskiego w latach 1132-1166. W tym okresie istniał prawdopodobnie na tym samym miejscu. co dziś, kościółek drewniany. Z czasem Miechocin staje się jedną z najbogatszych i największych parafii archidiakonatu sandomierskiego. W wieku XIV jest własnością rodu Habdanków a później Grzymalitów. Dokumenty z 1320 r. wymieniają po raz pierwszy imię tutejszego proboszcza księdza Adama. Kolejną wzmiankę o parafii znajdujemy w dziele Jana Długosza „Liber Beneficiorum”. Długosz wspomina w nim o istnieniu już nowego murowanego kościoła, ufundowanego przez rodzinę Habdanków. Pozostałością tego okresu jest gotyckie prezbiterium i kamienna chrzcielnica z 1484 roku. Ostatnie badania prowadzone w 1992 r. związane z konserwacją głównego ołtarza potwierdzają zapiski Długosza. Na zworniku sklepienia odkryto datę 1340 r. Przypuszcza się, że jest to data ukończenia sklepienia, bądź malowania kościoła. W skład parafii wchodziło wówczas 14 wiosek. W XVI wieku ziemie parafii przeszły na własność rodziny Tarnowskich, która na parafialnych gruntach założyła miasto Tarnobrzeg. Źródła z XVI w. świadczą o istnieniu w Miechocinie przykościelnej szkoły parafialnej, gdzie miała kształcić się młodzież. Na przełomie XVI i XVII w. osiąga wysoki poziom nauczania, stąd zwana jest Akademią Miechocińską-. Przy szkole tej funkcjonowała także dobrze zaopatrzona biblioteka. Parafia z bogato uposażonym beneficjum dostawała się w ręce osób znamienitych, m.in. biskupów i profesorów Akademii Krakowskiej. Miechocin leżący w granicach parafii Dzików ściągał z daleka pątników do świeżo wsławionego łaskami obrazu Matki Bożej, którego opiekunami zostali Ojcowie Dominikanie. W ostatnich latach XVII w. rodzina Tarnowskich wzniosła murowany kościół i klasztor. Od początków w. XVIII nastąpił szybki upadek świetności parafii. W 1734 r. na terenie parafii miało miejsce wydarzenie, które wpisało się w historię kraju, na błoniach dzikowskich zawiązała się konfederacja popierająca Stanisława Leszczyńskiego w walce o koronę. W wyniku rozbiorów weszła parafia w skład diecezji przemyskiej. Opiekę nad parafią w tym czasie obejmowali czterej duszpasterze, pod ich duchowym zarządem było blisko 9.000 parafian. Nastąpił podział parafii na kilka mniejszych jednostek administracyjnych. W 1875 roku powstała parafia Ślęzaki. W 1922 r. powstała parafia przy klasztorze OO. Dominikanów. W dwa lata później oddzielono Chmielów (1924 r.), a w r. 1930 usamodzielniła się następna część parafii – Stale. W wyniku działań wojennych parafia poniosła ogromne straty. Odbudowy kościoła ze zniszczeń po I wojnie światowej dokonał wspólnie z parafianami ówczesny proboszcz ks. Henryk Hausner. Dobudował do kościoła boczną kaplicę, 15-metrowej wysokości wieżę kościelną, w nawie głównej wymienił drewniany sufit na sklepienie łukowe z cegły, wykonał również przypory zewnętrzne. Przyczynił się do odnowy życia duchowego zakładając różne Stowarzyszenia i Bractwa. Nie sposób w tym miejscu nie wspomnieć o żyjącym w tym czasie animatorze wielu inicjatyw religijnych, niestrudzonym bojowniku sprawy chłopskiej, apostole trzeźwości, pisarzu i wielkim patriocie – senatorze Wojciechu Wiącku z Machowa. Powojenna historia parafii nierozerwalnie związana była z osobą proboszcza ks. Leona Rosponda przybyłego tu w 1949 r. Przez prawie 35 lat kierował parafią w trudnym dla Kościoła okresie. Wtedy parafia miechocińska przeżywała również własny dramat, dramat powolnego umierania spowodowanego wtargnięciem tu wielkiego przemysłu siarkowego. W wyniku tego w latach 60-tych zniknęła piękna miejscowość Machów, najbogatsza kulturowo „perła w koronie” parafii. Trzydzieści lat później kopalnia odkrywkowa siarki zmiotła z powierzchni ziemi następną miejscowość Kajmów. Dzięki wysiłkom ks. Rosponda i wiernych mimo ogromnych przeszkód udało się kupić dom mieszkalny, który w sposób prowizoryczny przystosowano do odprawiania Mszy świętej. W 1992 r. kaplicę przebudowano, zmieniono architekturę, doszosowano wystrój wnętrza do celów kultowych. Kościół parafialny jest budowlą niejednolitą. Najstarszą jego częścią jest prezbiterium gotyckie z pięknym sklepieniem żebrowym, pochodzącym z XIV wieku. Nawa prostokątna pochodząca z I połowy w. XVIII (przeważnie dzięki hojności rodziny Tarnowskich), połączona jest z zabytkowym prezbiterium. W 1958 r. wskutek trąby powietrznej zwaliła się wieża kościelna, odbudowano ją w pierwotnej postaci. W 1985 r. w zewnętrznej części kościoła wymieniono zmurszałe cegły na nowe, a w r. 1987 wymieniono całą konstrukcję drewnianą dachu i dokonano pokrycia blachą miedzianą. Najstarszym zabytkiem w kościele jest kamienna chrzcielnica z napisem gotyckim z 1484 roku. W głównym ołtarzu znajduje się łaskami słynący krzyż w drewnie rzeźbiony. Ściany boczne prezbiterium wyłożone drzewem a na nich 10 obrazów świętych w rzeźbionych i złoconych ramach o bogatych ornamentach w stylu barokowym (pochodzą z końca XVII i pocz. XVIII wieku). W roku 1989 były prowadzone prace konserwatorskie przy obrazach, ramach, rzeźbach a także przy tej okazji usunięto farbę z części drewnianych wystroju prezbiterium i w ten sposób odkryto pierwotne malowanie. W roku 1992 dokonano gruntownej konserwacji głównego ołtarza oraz jego przezłocenia. Przy tej okazji pracujący konserwator dokonał odkrywek w tynku na ścianie. Okazało się, że za głównym ołtarzem znajduje się pierwotne malowidło być może z XIV lub XV wieku. Parafia posiada akta parafialne od 1869 r.

- POKAŻ MNIEJ -