W dniach od 7 do 15 lipca odbyła się pielgrzymka do Medjugorja organizowana w intencji kapłanów. Uczestnicy wyruszyli na pielgrzymi szlak, pragnąc modlić się o świętość, wierność i wytrwałość osób powołanych do służby w Kościele. Duchowym owocem pielgrzymki stało się powstanie trzech nowych Margaretek.
Pielgrzymowanie rozpoczęła Eucharystia sprawowana w kościele pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Jaśle. Pierwszym ważnym miejscem na trasie było Vepric, nazywane „chorwackim Lourdes”. Po porannej Mszy Świętej pielgrzymi udali się w dalszą drogę do Medjugorja, gdzie rozpoczął się zasadniczy czas modlitwy, konferencji i poznawania miejsc związanych z duchowością tego miejsca. Jednym z najważniejszych punktów pielgrzymki było wejście na Górę Objawień. Rozważając tajemnice radosne Różańca Świętego, uczestnicy powierzali Jezusowi przez ręce Maryi samych siebie oraz intencje przywiezione do Medjugorja. Modlitwa na kamienistej drodze prowadzącej na Podbrdo stała się szczególnym doświadczeniem zawierzenia i osobistego spotkania z Bogiem. Pielgrzymi wysłuchali również poruszającego świadectwa Gorana, mówiącego o przemieniającej mocy Bożej łaski.
Następnie udali się do Matczynej Wioski, gdzie wspólnie z pielgrzymami z archidiecezji lubelskiej uczestniczyli we Mszy Świętej. Szczególnym doświadczeniem duchowym była przeżywana nocą Godzina Święta. Wspólna modlitwa nawiązywała do czuwania Chrystusa w Ogrodzie Oliwnym i Jego wezwania skierowanego do uczniów: „Czy nie mogliście jednej godziny czuwać ze Mną?”. Był to czas modlitewnego trwania przy Jezusie, rozważania Jego męki oraz powierzania Mu osobistych intencji. Kolejny dzień rozpoczął się konferencją we Wspólnocie Błogosławieństw. Jej uczestnicy dokonali zawierzenia Trójcy Przenajświętszej przez ręce Maryi. Następnie w kościele Miłosierdzia Bożego w Šurmanci sprawowana była Eucharystia.
Pielgrzymi odwiedzili także Oazę Pokoju – miejsce adoracji Najświętszego Sakramentu – oraz udali się pod Niebieskie Krzyże. Wieczorami uczestnicy włączali się w modlitwę wspólnoty pielgrzymów zgromadzonych w Medjugorju. Po jednej z wieczornych Mszy Świętych uczestniczyli w adoracji Krzyża na ołtarzu polowym. Innym razem od godz. 22 do 23 trwali na adoracji Najświętszego Sakramentu. Wspólna modlitwa setek osób, a zarazem możliwość osobistego spotkania z Chrystusem w ciszy własnego serca, stały się jednym z najbardziej poruszających doświadczeń pielgrzymki. O godz. 4.00 nad ranem pielgrzymi wyruszyli również na Križevac. W drodze na szczyt odprawili Drogę Krzyżową, rozważając mękę i śmierć Chrystusa. Trud wspinaczki po kamienistej drodze łączył się z modlitwą i intencjami niesionymi przez każdego z uczestników.
Ważnym miejscem na pielgrzymim szlaku była także Tihaljina, gdzie znajduje się znana figura Matki Bożej, kojarzona z wizerunkiem Maryi z Medjugorja. Podczas sprawowanej tam Mszy Świętej małżonkowie odnowili przyrzeczenia małżeńskie, ponownie powierzając Bogu swoją miłość i wspólną drogę życia.
Po intensywnym czasie modlitwy nie zabrakło również chwil odpoczynku i budowania pielgrzymkowej wspólnoty. Uczestnicy odwiedzili malownicze wodopady Kravica. Jeden z dni spędzili także nad Adriatykiem. Statkiem dotarli do Sućuraja na wyspie Hvar, gdzie w kościele św. Jerzego sprawowana była Msza Święta, podczas której powstały trzy nowe margaretki. Po Eucharystii odbył się rejs na plażę, połączony ze wspólnym posiłkiem i odpoczynkiem.
Na trasie pielgrzymki znalazł się również Mostar z pięknym mostem wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Ostatnia Eucharystia przed wyjazdem do Polski została odprawiona w Kaplicy Adoracji w Medjugorju. Była to Msza Święta pełna wdzięczności za czas pielgrzymowania, wspólną modlitwę, spotkania i otrzymane łaski. Uczestnicy powierzali Bogu owoce przeżytych dni oraz prosili, aby doświadczenia Medjugorja przemieniały ich codzienne życie.
Szczególnym i bardzo konkretnym owocem pielgrzymki było powstanie trzech nowych Margaretek. Kolejne osoby podjęły zobowiązanie do systematycznej modlitwy za powierzonych im kapłanów. W sposób szczególny wpisało się to w główną intencję całego wyjazdu. Pielgrzymka do Medjugorja stała się czasem intensywnej modlitwy za kapłanów, ale również szkołą zawierzenia, wspólnoty i osobistego spotkania z Chrystusem. Uczestnicy wrócili do Polski z przekonaniem, że prawdziwa pielgrzymka nie kończy się wraz z powrotem do domu. Jej najważniejszy etap rozpoczyna się właśnie teraz – w codziennym życiu tym, co Bóg pozwolił usłyszeć, zobaczyć i przeżyć.
