Biskupi

BISKUP DIECEZJALNY

BISKUP DR KRZYSZTOF NITKIEWICZ

„MISERICORDIAS DOMINI CANTABO”

Bp Krzysztof Nitkiewicz urodził się 17 lipca 1960 roku w Białymstoku (syn Jerzego i Otylii z d. Bartnik). Po ukończeniu szkoły podstawowej (SP nr 5 w Białymstoku) i średniej (V LO w Białymstoku) w roku 1979 wstąpił do Archidiecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego w Białymstoku. Święcenia kapłańskie przyjął 19 czerwca 1985 roku z rąk bp. Edwarda Kisiela, Administratora Apostolskiego Archidiecezji w Białymstoku. Studia uwieńczył obroną pracy magisterskiej z teologii w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Po świeceniach przez rok pracował jako wikariusz w parafii p.w. Św. Antoniego w Sokółce (1985-1986).

W 1986 roku został skierowany na studia specjalistyczne do Rzymu, które ukończył doktoratem z prawa kanonicznego w Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, napisanym pod kierunkiem prymasa Węgier, kardynała Petera Erdö.

W roku 1991 powrócił do diecezji i objął urząd wiceoficjała Sądu Metropolitalnego w Białymstoku, a także został mianowany wykładowcą prawa kanonicznego w AWSD w Białymstoku. W tym czasie pracował również jako katecheta w VI LO w Białymstoku.

1 lipca 1992 roku został powołany do pracy w Kongregacji ds. Kościołów wschodnich w Rzymie, a w roku 2002 objął funkcję jej podsekretarza. Jako pracownik Kongregacji prowadził również pracę duszpasterską w kościele Św. Klemensa na Monte Sacro, a także wśród rzymskich skautów. W lutym 2009 roku został mianowany rektorem kościoła Św. Błażeja w Rzymie, gdzie liturgię odprawiają Ormianie katoliccy i apostolscy.

Od roku 1995 był postulatorem w procesie beatyfikacyjnego ks. Michała Sopoćki, uwieńczonego beatyfikacją 28 października 2008 roku w Białymstoku. Obecnie prowadzi sprawę beatyfikacyjną kardynała Hozjusza. W 1996 roku otrzymał godność kapelana honorowego, a w 2006 prałata honorowego Jego Świątobliwości. W Archidiecezji Białostockiej od roku 2002 jest kanonikiem gremialnym Białostockiej Kapituły Metropolitalnej.

13 czerwca 2009 roku papież Benedykt XVI mianował go biskupem sandomierskim. Ingres do katedry sandomierskiej i święcenia biskupie odbyły się 4 lipca 2009 roku.

Biskup Krzysztof Nitkiewicz jest Konsultorem Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych, Przewodniczącym Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Kontaktów z Polską Radą Ekumeniczną, Przewodniczącym Rady ds. Ekumenizmu Konferencji Episkopatu Polski, członkiem Kościelnej Komisji Konkordatowej.

Rezydencja:
27-600 Sandomierz, ul. Mariacka 7, tel. (+48) 15 6445626


 

BISKUP POMOCNICZY

BISKUP DR EDWARD MARIAN FRANKOWSKI

„CHRISTUS VINCIT”

Biskup Edward Marian Frankowski – biskup pomocniczy diecezji sandomierskiej; ur. 15 VIII 1937, Kępa Rzeczycka k. Stalowej Woli; wykszt.: Wyższe Seminarium Duchowne w Przemyślu, Katolicki Uniwersytet Lubelski: magister teologii pastoralnej (1975), doktor nauk społecznych (2005).

Działalność duszpasterska: święcenia kapłańskie – 1961. Wikariusz: Hyżne k. Rzeszowa (od 1961), Jasło (od 1963); proboszcz: Stalowa Wola Południe (od 1967), Stalowa Wola św. Floriana (od 1975), Stalowa Wola par. Matki Bożej Królowej Polski (1978-92). Pełnione funkcje: członek Komisji Episkopatu Polski „Iustitia et Pax” (od 1994); członek Rady Episkopatu Polski do spraw Rodziny (od 1996). Sakra biskupia – 1989, dewiza biskupia: „Christus vincit” (Chrystus zwycięża). Nominacje biskupie: biskup tytularny Tigamibena, biskup pomocniczy diecezji przemyskiej (1989), biskup pomocniczy diecezji sandomierskiej (od 1992).

Działalność społeczna: bronił praw ludzi pracy, szczególnie podczas strajku w 1988 w Hucie Stalowa Wola, jako duszpasterz ludzi pracy organizował pomoc i obronę działaczy opozycji represjonowanych przez władze komunistyczne, szczególnie w stanie wojennym; wspierał tworzącą się „Solidarność” w Hucie Stalowa Wola i w Regionie Ziemia Sandomierska, kapelan NSZZ „Solidarność” (1980-92). Represjonowany przez władze PRL. Instytut Pamięci Narodowej w 2004 przyznał mu status pokrzywdzonego przez system komunistyczny. W Stalowej Woli inspirował społeczne inicjatywy, m.in. w 1982 pierwsze wybory samorządowe w blokach mieszkalnych, zakładał i organizował Studium o Rodzinie, Ośrodek Kultury Chrześcijańskiej, Klub Inteligencji Katolickiej, Towarzystwo Przyjaciół KUL, Tygodnie Kultury Chrześcijańskiej. Jako biskup pomocniczy diecezji sandomierskiej organizował zespoły synodalne w ramach II Polskiego Synodu Plenarnego i parafialne oddziały Akcji Katolickiej.

Działalność naukowo-dydaktyczna: wykładowca socjologii religii i katolickiej nauki społecznej w Wyższym Seminarium Duchownym i Instytucie Teologicznym w Sandomierzu oraz katolickiej nauki społecznej na Wydziale Zamiejscowym Nauk o Społeczeństwie KUL w Stalowej Woli. Twórca i organizator Filii Wydziału Nauk Społecznych KUL w Stalowej Woli (obecnie Wydział Zamiejscowy Nauk o Społeczeństwie KUL w Stalowej Woli), gdzie organizował także liczne sesje popularno-naukowe oraz powołał ośrodek formacji świeckich liderów katolickich.

Publikacje: „Rekolekcje dla ludzi pracy” (1997), „Społeczne uwarunkowania postaw religijnych młodzieży szkół średnich” (2004), „Życie religijne w rodzinach diecezji sandomierskiej” (2005), „Religijność katolików diecezji sandomierskiej” (2006), ponad sto artykułów na tematy społeczno-religijne.

Inne: organizator Instytutu Wyższej Kultury Religijnej w Stalowej Woli, Uniwersytetu Robotniczego w Stalowej Woli, Studium Katolickiej Nauki Społecznej w Stalowej Woli; Katolickich Uniwersytetów Ludowych w diecezji. Odznaczenia: m. in.: Honorowy Obywatel Stalowej Woli (1992), Honorowy Członek NSZZ „Solidarność” (1995), Order Społecznej Fundacji Pamięci Narodu Polskiego „Polonia Mater Nostra Est” (2001), Nagroda redakcji „Powściągliwość i Praca” – „Bóg Zapłać” (2003), Złoty Medal Związku Oficerów Rzeczpospolitej Polskiej im. Marszałka J. Piłsudskiego przyznany przez Światową Federację Polskich Kombatantów (2005), Medal Wdzięczności Polonii „Gaude Mater Polonia” (2004), Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (2006).

Biogram sporządzany do „Kto jest kim – Polska”, wyd. PAP

Strona internetowa: http://www.biskupedwardfrankowski.stalwol.pl


 

BISKUP SENIOR

BISKUP PROF. DR HAB. WACŁAW JÓZEF ŚWIERZAWSKI

„APOSTOLUS IESU CHRISTI”

Biskup Wacław Świerzawski urodził się w Złoczowie w Archidiecezji Lwowskiej 14 maja 1927 roku. W warunkach wojennych ukończył jedyną akceptowaną przez okupanta średnią szkołę handlową (1943) i równocześnie zdobył formację intelektualną na tajnych kompletach w liceum humanistycznym (matura w roku 1944). W roku szkolnym 1943/44, aby uniknąć wywozu na roboty przymusowe do Rzeszy, pracował jako kościelny w kościele parafialnym w Złoczowie. Studia teologiczne odbył w Wyższym Seminarium Duchownym we Lwowie (od 1945 roku przeniesionym do Kalwarii Zebrzydowskiej) i 11 grudnia 1949 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Eugeniusza Baziaka. Odtąd pełnił posługę kapłańską w duszpasterstwie i na polu naukowym.

Jako duszpasterz, pracował w katedrze św. Jakuba Apostoła w Nysie na Ziemiach Zachodnich, dokąd zostali repatriowani rodzice, a potem jako wikariusz w Cieszanowie, resztce Archidiecezji rodzimej. Podczas studiów prawniczych w Warszawie był przez pięć lat (1952 – 1957) kapelanem u sióstr dominikanek-misjonarek w Zielonce koło Warszawy, gdzie równocześnie posługiwał wiernym. W roku 1956 powołał tam do istnienia wspólnotę życia konsekrowanego w świecie. W latach 1957 – 1965 pracował w kolegiacie św. Anny w Krakowie jako duszpasterz akademicki. Od roku 1968 aż do wyboru na stolicę biskupią w Sandomierzu był związany z kościołem św. Marka Ewangelisty w Krakowie, tworząc w nim ośrodek duszpasterstwa liturgicznego przy założonym przez kardynała Karola Wojtyłę Instytucie Liturgicznym.

Jako rektor kościoła św. Marka, przeprowadził gruntowny remont świątyni i przylegającego do niej Domu Księży Emerytów (którego był dyrektorem w latach 1980 – 1985), a równocześnie prowadził intensywną formację wspólnoty gromadzącej się w kościele, głosił homilie, kazania, katechezy dla dorosłych i rekolekcje do kapłanów, kleryków i wspólnot konsekrowanych. Nadal prowadził tam duszpasterstwo akademickie i stworzył w kościele św. Marka ośrodek duszpasterstwa akademickiego dla studentów Papieskiej Akademii Teologicznej. W roku 1971 założył drugą wspólnotę życia konsekrowanego w świecie. Zatroszczył się o podtrzymanie kultu (urządził izbę pamiątek i kaplicę „Giedroycianum” z cotygodniową Mszą świętą) i uroczysty obchód, po nowennie lat i miesięcy, 500-lecia śmierci (1985) bł. Michała Giedroycia, zakrystiana i zakonnika z działającego przy tym kościele do XIX wieku konwentu białych augustianów „marków”. W roku 1989 zorganizował przy kościele św. Marka katechumenat (przygotowanie dorosłych do chrztu, bierzmowania i Eucharystii) i ekipę katechistów. Reaktywował w tym celu (1989) Bractwo św. Zofii z piętnastego wieku (które przerwało swoją działalność w 1939 roku) i w roku 1990 założył Zgromadzenie Sióstr Świętej Jadwigi Królowej Służebnic Chrystusa Obecnego dla posługi w katechumenacie. Dla kultywowania i szerzenia wartości związanych z osobą i dziełami Pani Wawelskiej założył w Krakowie w roku 1996 Sodalicję Świętej Jadwigi Królowej. Celem Sodalicji jest katolicka formacja ludzi kultury oraz młodzieży, zwłaszcza z liceów, drużyn harcerskich czy innych grup młodzieżowych mających za patronkę św. Jadwigę Królową, a także wiernych z parafii Jej poświęconych.

Wątek duszpasterski jest w życiu Księdza Biskupa Wacława Świerzawskiego ściśle związany z pracą naukową. Magister teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego (1950, praca na temat Czy świat jest wieczny) i magister prawa kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (1954, Prawo małżeńskie na sejmach Królestwa Polskiego /1815 – 1830/), uzyskał po ukończeniu benedyktyńskiego Instytutu Liturgicznego św. Anzelma w Rzymie tytuł doktora teologii (1968) na postawie pracy Faith and Worship in the Pauline Commentaries of Saint Thomas Aquinas (Wiara i kult w komentarzach św. Tomasza z Akwinu do Listów św. Pawła). W roku 1975, po przedstawieniu rozprawy habilitacyjnej zatytułowanej Dynamiczna „pamiątka” Pana. Eucharystyczna anamneza Misterium Paschalnego i jego egzystencjalna dynamika, otrzymał stopień doktora habilitowanego i został docentem i kierownikiem katedry teologii liturgii a także kuratorem katedry homiletyki na Papieskim Wydziale Teologicznym. Przez pół roku (1978) wizytował naukowe i duszpasterskie ośrodki liturgiczne Stanów Zjednoczonych. W roku 1981 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, zaś w roku 1989 profesora zwyczajnego, zostając dodatkowo kuratorem katedry teologii życia wewnętrznego.

Wybrany w roku 1988 i ponownie w roku 1991 rektorem Papieskiej Akademii Teologicznej, pełnił ten urząd do momentu mianowania go przez Ojca Świętego Jana Pawła II biskupem diecezji sandomierskiej. Jako rektor Uczelni, wprowadził wiele inicjatyw organizacyjnych i naukowych, między innymi zorganizował konwersatoria interdyscyplinarne pod nazwą Communio et Communicatio, zainicjował dziewięcioletnią nowennę przed 600-leciem erygowania Wydziału Teologicznego Akademii Krakowskiej oraz nowennę przed 600-leciem śmierci patronki Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, św. Jadwigi Królowej. Biorąc inspirację z formularza mszalnego o św. Jadwidze, uzupełnił herb Uczelni hasłem „Euntes docete” (Idźcie i nauczajcie).

Od 1968 roku, jako organizator i pierwszy dyrektor Instytutu Liturgicznego przy Wydziale Teologicznym Akademii, kierował przez trzydzieści lat tą Szkołą – która zajmuje się teologią liturgii, muzyką kościelną i sztuką liturgiczną – wiążąc pracę naukowo-dydaktyczną i edytorską Instytutu z praktyką duszpasterską w kościele św. Marka Ewangelisty. Już w rok po powstaniu Instytutu Liturgicznego, a więc w roku 1969, na prośbę biskupa Ignacego Tokarczuka zorganizował w Rzeszowie Studium Liturgiczne dla pogłębienia formacji intelektualnej kapłanów, przekształcone następnie w Studium Pastoralne. Otwierając w roku 1989 przy kościele św. Marka w Krakowie katechumenat dla dorosłych, stworzył w Instytucie Liturgicznym Studium Katechumenalne przeznaczone dla formacji katechistów, którzy zajmują się przekazem wiary w katechumenacie i przygotowywaniem katechumenów do przyjęcia sakramentów chrześcijańskiej inicjacji.

Ksiądz Biskup Wacław Świerzawski jest autorem 64 książek i ok. 1300 artykułów naukowych i popularnonaukowych z dziedziny teologii liturgii i duchowości, drukowanych w czasopismach polskich i zagranicznych. Jako dydaktyk, jest promotorem licznych prac magisterskich, licencjackich i doktorskich. Jest członkiem towarzystw naukowych w kraju i za granicą. W roku 1975 został powołany na członka Komisji Episkopatu Polski ds. Uchwał Soboru Watykańskiego II. Od roku 1983 należy do zespołu redakcyjnego polskiej wersji Communio. Od 1980 roku jest członkiem a od roku 1994 przewodniczącym Komisji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski oraz wydawcą i redaktorem pisma Anamnesis, biuletynu Komisji, który w roku 1996 uczynił ogólnodostępnym organem publikującym teksty z dziedziny duszpasterstwa liturgicznego. Od 1994 roku jest członkiem watykańskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów a od roku 1996 członkiem Komisji Episkopatu ds. Duszpasterstwa Ogólnego i Rady Naukowej Episkopatu Polski.

Sakrę biskupią otrzymał Biskup Świerzawski 28 kwietnia 1992 roku w katedrze sandomierskiej z rąk Nuncjusza Apostolskiego Arcybiskupa Józefa Kowalczyka.

Jako Pasterz diecezji, erygował w Sandomierzu (1992) dla kształcenia świeckich Instytut Teologiczny im. Bł. Wincentego Kadłubka (z Diecezjalnym Studium Ogranistowskim), dając mu siedzibę w odnowionym (1997) zabytkowym budynku (dawne seminarium duchowne), któremu – razem z kaplicą – nadał patronat św. Jadwigi Królowej. Podjął w diecezji wiele inicjatyw dotyczących struktur i duszpasterstwa, takich jak powołanie ośrodka Caritas (1992), Domu Samotnej Matki (1994), Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży (1993), Stowarzyszenia Rodzin Katolickich (1993), Akcji Katolickiej (1995). Erygował przy katedrze Ośrodek Katechumenalny dla diecezji Sandomierskiej (1993). Otworzył Dom Rekolekcyjny w Radomyślu nad Sanem (1995), Katolicki Dom Kultury Arka w Racławicach (1996) i Liceum Katolickie im. Św. Jadwigi Królowej w Sandomierzu (1997). Wprowadził (od 1994 roku) wieczystą adorację i dyżury w konfesjonale w kościele Świętego Ducha w Sandomierzu. W roku 1996 zainicjował doroczną diecezjalną pielgrzymkę do grobów św. Stanisława Biskupa i Męczennika (głównego patrona diecezji) i św. Jadwigi Królowej. Rozpoczął proces kanonizacyjny sługi Bożego ks. prof. Wincentego Granata (1995). Zorganizował dla wszystkich parafii diecezjalny Kongres Eucharystyczny (1997). Przeprowadził Drugi Synod Diecezji Sandomierskiej (1996-1999).

Kierując wielu kapłanów na studia specjalistyczne w kraju i za granicą, wprowadził od roku 1997 regularne zebrania naukowe w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu. W roku 1994 zainicjował konwersatoria Communio et communicatio o tematyce duszpasterskiej dla duchowieństwa i świeckich. Otworzył Ludowy Uniwersytet Katolicki im. Ks. Konstantego Michalskiego w Staszowie (1994), Modliborzycach (1995), Nisku (1995) i w Łagowie Opatowskim (1997). Zorganizował w Sichowie sympozjum (1995) poświęcone Ks. Konstantemu Michalskiemu w 50. rocznicę jego wyjazdu z Ziemi Sandomierskiej. Jako przewodniczący Komisji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski, przeprowadził krajowy kurs katechumenalny dla duszpasterzy (1993) i zorganizował coroczne sympozja pod nazwą Sandomierskich Dni Duszpasterskich (1996 – Przygotowanie do wprowadzania katechumenatu w diecezjach, 1997 – Inicjacja i reinicjacja, 1998 – Jak przekazywać wiarę dzisiaj? kerygmat – katecheza – dialog wiary – mystagogia, 1999 – Kierownictwo duchowe w sakramencie pokuty). Są one publikowane w Biuletynie Komisji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski.

Pod rządami Biskupa Świerzawskiego odrestaurowano niektóre ważniejsze obiekty sakralne sandomierskiej Starówki (m. in. dach katedry) i budynki użyteczności publicznej (dom Akcji Katolickiej, dom Instytutu Teologicznego, plebania przykatedralna).

W jubileuszowym roku 600-lecia śmierci świętej Jadwigi Królowej, szczególnie czczonej na krakowskiej i sandomierskiej ziemi, i w roku jedynej w dziejach pielgrzymki Papieża do sandomierskiego grodu, Pasterz diecezji obchodził pięćdziesiątą rocznicę święceń kapłańskich.

Od 2002 roku emerytowany biskup senior.