„Polskie” Msze św. przy grobie św. Jana Pawła II

Foto. Ks. Grzegorz Słodkowski

W każdy czwartek o godz. 7.10 przy grobie św. Jana Pawła II odprawiana jest Msza Święta w języku polskim, transmitowana przez Radio Watykańskie, Radio Maryja i kilka innych rozgłośni radiowych. W tej szczególnej modlitwie bierze udział co tydzień wielu Polaków, zarówno mieszkających w Rzymie, jak i przybywających do Wiecznego Miasta.

Tradycja czwartkowych Eucharystii sprawowanych przy grobie św. Jana Pawła II jest długa. Msze św. z udziałem Polaków zostały zapoczątkowane zaraz po śmierci Ojca Świętego. Najpierw wierni gromadzili się w Grotach Watykańskich przed jego grobem, a po beatyfikacji w kaplicy św. Sebastiana, gdzie po wyniesieniu do chwały ołtarzy papieża Polaka spoczęły jego relikwie.

 „Polskiej” Eucharystii przy grobie św. Jana Pawła II najczęściej przewodniczy polski biskup przyjeżdżający do Rzymu lub kapłan pracujący w Stolicy Apostolskiej. W tym tygodniu 28 listopada Mszy św. koncelebrowanej przez około 100 kapłanów przewodniczył abp Adam Szal, metropolita przemyski, a homilię wygłosił ks. Krzysztof Cisek, pracownik Kongregacji Nauki Wiary.

W homilii Ks. Krzysztof Cisek, pochodzący z diecezji sandomierskiej, przytoczył słowa z Testamentu św. Jana Pawła II, które polski papież zapisał 6 marca 1979 r.: „Czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy Pan wasz przybędzie – te słowa przypominają mi ostateczne wezwanie, które nastąpi wówczas, kiedy Pan zechce. Pragnę za nim podążyć i pragnę, aby wszystko, co składa się na moje ziemskie życie, przygotowało mnie do tej chwili”. Jak zaznaczył kaznodzieja, słowa naszego wielkiego Rodaka, napisane na 26 lat przed śmiercią, nie tylko odnosiły się do przyszłości, ale stały się programem jego codziennego życia i formowały jego teraz, jego codzienność i jego wędrówkę na spotkanie z Panem.

Nawiązując do Ewangelii, opisującej powtórne przyjście Chrystusa, pracownik watykańskiej Kongregacji Nauki Wiary zachęcił słuchaczy, aby w oczekiwaniu na nasze osobiste spotkanie z Panem, przeżywać naszą codzienność, nasze teraz, na wzór św. Jana Pawła II, czuwając i troszcząc się o to, by wszystko, co składa się na nasze ziemskie życie, owocnie przygotowało nas do tej chwili.